دانشگاه تهران مطالعات حقوق انرژی 2538-3140 5 2 2019 09 23 STATE PARTICIPATION IN PETROLEUM EXPLORATION AND PRODUCTION PROJECTS: CONCEPT, OBJECTS AND CHALLENGES مشارکت تجاری دولت در پروژه‌های اکتشاف و تولید منابع نفت و گاز؛ مفهوم، اهداف، مسائل و چالش‌ها 251 273 76495 10.22059/jrels.2020.247820.170 FA باقری محمود دانشیار گروه حقوق خصوصی و اسلامی دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران محمدرضا شیرمردی دزکی دانشجوی دکتری حقوق نفت و گاز دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران Journal Article 2018 01 12 The main goal of this article is to study the concept of State participation in oil and gas projects. We tried to define the concept, characteristics, reasoning and challenges around the phenomenon. State participation as a way of cooperation between the Host State (HS) and an International Oil Companies (IOC), may be used as a main contract or as a term of main contract. Government reasoning for State participation mainly focuses on taking control and managerial tasks by the government, achieving experience and expertise in operations and enhancing in government take. Conflict of interest, problems in financing government’s share of costs and political interference in operations are the main challenges of State participation. Meanwhile, State participation has some benefits: it helps the IOC and the HS to improve their relations and mutual understanding, National Oil Companies (NOC) can take risk and responsibility for operations, NOCs can achieve experience and expertise in the field also, managerial knowledge of IOCs will be transferred to the NOCs. مقالۀ پیش رو، درپی مطالعۀ مشارکت دولت در پروژه‌های بهره‌برداری از منابع نفت و گاز است. در این زمینه، ضمن تعریف مشارکت دولت، کوشیدیم تا با ویژگی‌ها، اهداف و مسائل مرتبط با این مفهوم آشنا شویم. مشارکت دولت معمولاً به عنوان شرط ضمن یکی از قراردادهای امتیاز یا مشارکت در تولید است. هدف دولت از مشارکت، کنترل و مدیریت بیشتر نسبت به عملیات نفتی، کسب تجربه و تخصص، انگیزه‌های سیاسی و افزایش درآمد است. مشارکت دولت با چالش‌هایی همچون تعارض منافع، مشکل تأمین مالی توسط دولت و دخالت انگیزه‌های سیاسی در فعالیت‌های تجاری، روبه‌روست؛ اما از مزایای آن، مثل افزایش ریسک‌پذیری شرکت‌های ملی نفت، کسب تجربۀ اجرای عملیات، انتقال دانش مدیریتی به کشور میزبان و درآمدزایی برای دولت، نمی‌توان گذشت.

https://jrels.ut.ac.ir/article_76495_6f01d575c807cfd70c30068c25955915.pdf

دانشگاه تهران مطالعات حقوق انرژی 2538-3140 5 2 2019 09 23 THE UNCONVENTIONAL OIL AND GAS PRODUCTION IN PERSIAN GULF UNDER THE LAW OF THE SEA CONVENTION AND THE KUWAIT CONVENTION بهره‌برداری از منابع نامتعارف نفت و گاز در خلیج فارس در پرتو الزامات کنوانسیون حقوق دریاها و کنوانسیون منطقه‌ای کویت 275 294 76496 10.22059/jrels.2020.256534.263 FA مهدی پیری دمق استادیار گروه حقوق عمومی دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران شبنم رزم پا کارشناسی ارشد گروه حقوق عمومی دانشکدۀ پردیس البرز دانشگاه تهران Journal Article 2019 05 07 The exploitation of unconventional oil and gas resources in the not-too-distant future, with a decreasing utilization of conventional resources, will be expanding. Considering that the exploitation of unconventional resources has certain characteristics and effects that are sometimes distinct from the exploitation of conventional resources. In this paper, we study the requirements of utilization of these resources in the Persian Gulf. In this article, the requirements for the exploitation of unconventional resources were examined by looking at the Law of the Sea Convention 1982 and the Kuwait Regional Convention for the Protection of the Marine Environment against Pollution and its Protocols, in particular the Protocol on the Explosion and Disposal of Offshore Pollutants from the Continent. As a result of this study, it has been found that in terms of ownership and management of resources, no distinction has been made by the applicable international instruments. Furthermore, it has been suggested that while unconventional utilization of oil and gas recourses lead to disastrous environmental impacts, international law instruments generally applied the same approach for conventional and unconventional utilization. The Kuwait Convention, however, provides detailed rules and requirements which cover unconventional utilization of offshore oil and gas resources in a wider range. بهره‌برداری از منابع غیرمتعارف نفت و گاز در آینده‌ای نه چندان دور و با کاهش بهره‌برداری از منابع متعارف از روند رو به گسترشی برخوردار خواهد گردید. نظر به اینکه بهره‌برداری از منابع غیرمتعارف دارای ویژگی‌ها و آثار گاه متمایزی نسبت به بهره‌برداری از منابع متعارف است، در این نوشتار به بررسی الزامات حاکم بر آن در منطقۀ خلیج فارس اقدام کرده‌ایم. در این مقاله، الزامات بهره‌برداری از منابع غیرمتعارف از رهگذر مقررات کنوانسیون‌های بین‌المللی و منطقه‌ای بررسی، و ملاحظه شد که کنوانسیون حقوق دریاها مصوب 1982 و کنوانسیون منطقه‌ای کویت در خصوص پاسداری از محیط زیست دریایی در برابر آلودگی‌ها و پروتکل‌های مربوطه، به‌ویژه پروتکل راجع به آلودگی دریایی ناشی از اکتشاف و استخراج از فلات قاره با توجه به جدید بودن این موضوع، به صراحت به آن نپرداخته است. با بررسی انجام‌شده مشخص شد که مقررات مندرج به طور کلی، به لحاظ مالکیت و مدیریت بر منابع از قابلیت اعمال برخوردار است، اما به لحاظ آثار زیست‌محیطی از کارآمدی لازم برای پوشش دادن آلودگی‌های زیست‌محیطی ناشی از اقدامات مذکور بهره‌مند نیست.

https://jrels.ut.ac.ir/article_76496_ee580c1fc76c3cc63a75a6f59e92ee47.pdf

دانشگاه تهران مطالعات حقوق انرژی 2538-3140 5 2 2019 09 23 THE JURISDICTION OF ICSID UNDER THE ARBITRATION AWARD BETWEEN MASDAR SOLAR &WIND COOPERATIEF U.A. AND KINGDOM OF SPAIN REGARDING THE RENEWABLE ENERGY INVESTMENT صلاحیت ایکسید در پرتو رأی 2018 این دیوان در دعوای شرکت ماسدار علیه دولت اسپانیا در مورد سرمایه‌گذاری در حوزۀ انرژی‌های تجدیدپذیر 295 312 76497 10.22059/jrels.2020.295116.336 FA راحله سیدمرتضی حسینی استادیار گروه حقوق بین‌الملل دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی دانشگاه خوارزمی Journal Article 2020 01 07 On 16 May 2018, ICSID issued its Award between the Masdar as a Dutch company against Spain. The court confirmed the violation of the Energy Charter by the Spain and sentenced it to compensate for damages to the plaintiff. Despite the challenges to the Court's jurisdiction raised by Spain, in various aspects such as personal, thematic and the priority of EU, the Court accepted its jurisdiction to hear the case. In this respect, the main basis of the plaintiff’s pleadings and the court’s analysis are based on the Energy Charter and the ICSID Convention; because both documents are mandatory for both Parties. Given that one of the major achievements of this award is to examine the various aspects of the jurisdiction of ICSID in relation to the disputes arising from the renewable energy investment, the present Article seeks to analyze these issues. مرکز بین‌المللی حل‌وفصل اختلافات سرمایه‌گذاری (ایکسید) در 16 می 2018، رأی نهایی خود در خصوص دعوای شرکت هلندی ماسدار علیه دولت اسپانیا را صادر کرد. دیوان ضمن تأیید نقض منشور انرژی از سوی دولت اسپانیا، این دولت را به جبران خسارت وارده به خواهان محکوم کرد. احراز صلاحیت دیوان و پذیرش دعوا، در حالی است که صلاحیت دیوان از جنبه‌های مختلف شخصی، موضوعی و اولویت اتحادیۀ اروپا مورد اعتراض دولت اسپانیا قرار گرفته بود. در این باره، مبنای اصلی استنادات خواهان و خوانده و تجزیه و تحلیل دیوان مبتنی بر منشور انرژی و کنوانسیون ایکسید است؛ زیرا هر دو سند برای دولت هلند به عنوان دولت متبوع خواهان و دولت اسپانیا به عنوان خوانده، لازم‌الاجراست. با توجه به اینکه، یکی از دستاوردهای مهم این رأی، بررسی ابعاد مختلف صلاحیت ایکسید در زمینۀ اختلافات ناشی از سرمایه‌گذاری در حوزۀ انرژی‌های تجدیدپذیر است، نوشتار پیش رو، درپی واکاوی این مباحث است.

https://jrels.ut.ac.ir/article_76497_01cf7778589789baf6006974f80f49be.pdf

دانشگاه تهران مطالعات حقوق انرژی 2538-3140 5 2 2019 09 23 LEGAL APPROACHES TO RISK MITIGATION IN THE SHALE OIL AND GAS EXTRACTION رویکردهای قانونی در مدیریت ریسک‌ استخراج نفت و گاز شیل 313 333 76498 10.22059/jrels.2020.269648.247 FA عبدالحسین شیروی استاد گروه حقوق خصوصی دانشکدۀ حقوق دانشگاه تهران (پردیس فارابی) عبدالحسین مرادی مزرعه نو دکتری حقوق نفت و گاز دانشکدۀ حقوق دانشگاه تهران (پردیس فارابی) Journal Article 2019 01 22 In the last decade, shale oil and gas reserves which were formerly not considered as oil and gas resources, with the advent of technology and the possibility of economic exploitation are considered as new energy reserves. This event is referred to as the "shale revolution" in the oil and gas industry. One of the mechanisms of risk management is the use of legislative and regulatory methods. In this paper, with regard to the experience of the countries active in this field, the control and management of shale project risks through legislation and regulation has been studied. To succeed in such projects in Iran, this paper concludes that the legal framework for the exploration and exploitation of shale reservoirs should first be established by the legislator and an institution composed of the Ministry of Oil, the Ministry of Energy (the water sector) and the environment should be established as the "regulator institution" Which can make necessary provisions in this area, grant licenses for exploration and extraction, and then oversee exploration and extraction operations in accordance with the laws and regulations. ذخایر نفت و گاز شیل که پیش‌تر جزء منابع نفت و گاز تلقی نمی‌شد، در دهۀ اخیر با پیشرفت فناوری دارای توجیه اقتصادی شده و در شمار ذخایر انرژی قابل برداشت درآمده است؛ به گونه‌ای که از این پدیده به عنوان انقلاب شیل در صنعت نفت و گاز یاد می‌شود. پروژه‌های شیل به دلیل کاربرد فناوری شکست هیدرولیکی و حفاری افقی به صورت توأمان با ریسک‌های جدیدی روبه‌رو هستند. یکی از سازوکارهای مدیریت ریسک، استفاده از روش‌های تقنینی و تنظیم‌گری است. در این مقاله، با لحاظ تجربۀ کشورهای فعال در این حوزه، کنترل و مدیریت ریسک‌های پروژه‌های شیل از طریق قانون‌گذاری و تنظیم‌گری مورد بررسی قرار گرفته است. برای موفقیت چنین پروژه‌هایی در ایران، این مقاله نتیجه می‌گیرد که چهارچوب قانونی لازم برای اکتشاف و استخراج مخازن شیل، نخست باید توسط قانون‌گذار تعیین و نهادی مرکب از وزارت نفت، وزارت نیرو (بخش آب) و محیط زیست به عنوان «نهاد رگولاتور» تأسیس شود که بتواند مقررات لازم را در این حوزه وضع و نسبت به اعطای مجوز اکتشاف و استخراج اقدام کند و سپس مطابق قوانین و مقررات بر انجام عملیات اکتشاف و استخراج نظارت نماید.

https://jrels.ut.ac.ir/article_76498_cfefca7f847306cb6b8c5a032a620cc1.pdf

دانشگاه تهران مطالعات حقوق انرژی 2538-3140 5 2 2019 09 23 COMPARATIVE STUDY OF UNITIZATION OF OIL AND GAS FIELDS IN IRAN AND USA مطالعۀ تطبیقی یکپارچه‌سازی میادین نفت و گاز در حقوق ایران و آمریکا 335 355 76499 10.22059/jrels.2020.270245.244 FA سید محمد طباطبائی نژاد استادیار گروه حقوق خصوصی و اسلامی دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران هدایت فرخانی دانشجوی دکتری حقوق نفت و گاز دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران زینب پاپی کارشناسی ارشد حقوق خصوصی دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد بروجرد Journal Article 2019 01 06 One of main topics of oil and gas law as a branch of public law is shared/common/transboundary reservoirs expanded across the borders of a country and located in common boundaries of two or more neighboring countries. This matter isn’t mentioned in the Iranian constitution. The method of management of these common resources has an important significance and various methods are employed in this relation. One of the most and best ways for operation and exploitation of these common fields is concluding unitization agreement between the two neighboring countries by which beneficiaries of that common field conclude an agreement. In this research we surveyed the use of unitization of oil and gas analytically, descriptively and comparatively in the legal and executive procedures of both Iran and the United States and finally we suggested some offers by comparing these two legal systems. Since Iran has many shared oil and gas field with its neighbors, it is necessary that oil ministry of Iran as the main arranger of upstream and downstream activities in the Iranian oil and gas industry, should arrange and provide legal and political requirements and structures for unitizing and operating these fields in the best manner. یکی از موضوعات مهم رشتۀ حقوق نفت و گاز که از زیرشاخههای حقوق عمومی است، چگونگی مدیریت مخازن مشترک نفت و گاز است. با توجه به وجود عنصر مرزهای جغرافیایی در این میادین، اهمیت این موضوع، هم از جنبۀ سیاسی و هم حقوقی قابل توجه است. یکی از روشهای مرسوم بهرهبرداری از این میادین، بهرهبرداری یکپارچه از طریق انعقاد قرارداد یکپارچهسازی است. در این روش، ذینفعان میدان یا مخزن مشترک، با توافق یکدیگر قراردادی را منعقد میکنند که به موجب آن، توسعه و بهرهبرداری از میدان براساس مفاد قرارداد و به صورت مشترک انجام میشود. در این پژوهش، نویسنده با دیدگاهی تحلیلی و به صورت تطبیقی، یکپارچهسازی نفت و گاز را در نظام حقوقی دو کشور ایران و آمریکا مورد بررسی قرار داده است و در پایان، ضمن مقایسۀ این دو نظام حقوقی، پیشنهادهایی برای استفاده از این ساختار حقوقی در صنعت نفت و گاز ایران ارائه داده است. با توجه به وجود میادین فراوان نفت و گازی مشترک ایران و کشورهای همسایه، لازم است وزارت نفت که متولی اصلی انجام فعالیت در بخش بالادستی و پاییندستی صنعت نفت و گاز است، الزامات و ساختار حقوقی و سیاسی لازم را برای یکپارچهسازی مخازن و بهرهبرداری هرچه بهتر از مخازن مشترک با کشورهای همسایه فراهم سازد.

https://jrels.ut.ac.ir/article_76499_01736cbbdd6087759ffcc1fd597a79b5.pdf

دانشگاه تهران مطالعات حقوق انرژی 2538-3140 5 2 2019 09 23 APPLYING DISCOUNTED CASH FLOW IN OIL INDUSTRY COMPENSATION VALUATION بررسی روش تنزیل جریانات نقدی آتی در محاسبۀ غرامت در داوری‌های صنعت نفت 357 371 76501 10.22059/jrels.2020.278521.273 FA حمید رضا علومی یزدی دانشیار گروه حقوق خصوصی دانشکدۀ حقوق دانشگاه علامۀ طباطبائی مهدی رشنو دانشجوی دکتری مدیریت قراردادهای نفت و گاز دانشکدۀ حقوق دانشگاه علامۀ طباطبائی Journal Article 2019 06 12 Since oil price is volatile and oil companies are affected, oil industry is bed of disputes. In this condition, finding appropriate method of compensation valuation is very important. We considered discounted the cash flow method in compensation valuation in oil industry disputes. This survey showed that high volatile cash flow and oil company future contingency are the most important obstacles for using of this method. Cash flow prediction based on oil price normalization, using scenario and sensitivity analysis are resolutions for removing obstacles of using discounted cash flow. For managing investment in oil industry in Iran, it has been suggested to agree on future cash flow and discounted rates before starting the project. صنعت نفت به دلیل نوسان بالای قیمت نفت و تأثیرپذیری شرکت‌های نفتی از آن، بستر اختلافات سرمایه‌گذاری بوده است. یافتن روش مناسب برای محاسبۀ غرامت در این شرایط، اهمیت بسیاری دارد. در این پژوهش، به بررسی استفاده از روش تنزیل جریانات نقدی آتی در محاسبۀ غرامت در اختلافات سرمایه‌گذاری صنعت نفت پرداخته شده است. نوسان بالای جریانات نقدی و احتمالی بودن وضعیت آتی شرکت‌های نفتی، از جمله عواملی است که به عنوان موانع استفاده از این روش، به آن اشاره شده است. به‌قاعده ساختن قیمت نفت و پیش‌بینی جریانات نقدی آتی بر آن اساس، استفاده از تحلیل سناریو و تحلیل حساسیت، راهکارهایی است که برای رفع موانع استفاده از روش تنزیل جریانات نقدی آتی ارائه گردید. به منظور مدیریت پروژه‌های سرمایه‌گذاری در صنعت نفت ایران، پیشنهاد شد که جریانات نقدی آتی پروژه‌ها، به همراه نرخ تنزیل مورد توافق در آغاز پروژه، به تأیید طرفین برسد.

https://jrels.ut.ac.ir/article_76501_f7679b1947231acf967e6ae713c24c99.pdf

دانشگاه تهران مطالعات حقوق انرژی 2538-3140 5 2 2019 09 23 EXCEPTIONS TO THE RESPONSIBILITY OF OPERATING NUCLEAR INSTALLATION IN THE PROCESS OF TRANSPORTATION OF NUCLEAR MATERIALS IN INTERNATIONAL CONVENTIONS بررسی استثنائات مسئولیت بهره‌بردار تأسیسات هسته‌ای در فرایند حمل و نقل مواد هسته‌ای در کنوانسیون‌های بین‌المللی 373 395 76502 10.22059/jrels.2020.290475.319 FA عباس عنوانی دانشجوی دکتری حقوق خصوصی، گروه حقوق، واحد نیشابور، دانشگاه آزاد اسلامی، نیشابور، ایران سید محمد مهدی قبولی درافشان دانشیار گروه حقوق خصوصی، گروه حقوق، دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران سید محسن حسینی پویا استادیار گروه حقوق خصوصی، گروه حقوق، واحد نیشابور، دانشگاه آزاد اسلامی، نیشابور، ایران Journal Article 2019 11 05 In international documents governing civil liability for nuclear incidents such as the 1960 Paris Convention and the 1963 Vienna Convention often the operator of a nuclear installation shall be liable for nuclear damage upon proof that such damage has been caused by a nuclear incident, whether the damage caused by a nuclear incident occurred in his nuclear installation or during the transport of nuclear material or not. Civil liability arising from nuclear incidents is of strict liability, and for this kind of responsibility, a causal relationship is needed. Therefore, factors that cause a relationship to be disrupted, such as force major, from the gross negligence of the person suffering the damage or from an act or omission of such person done with intent to cause damage, and third-party action can relieve the operator from his obligation or civil liability. The question raised by these documents is whether, despite the acceptance of the principle of exclusive liability in nuclear incidents, it is possible to identify exemptions or irresponsibility (exonerations factors) of the operator. The responsibility of the operator follows two important principles: non-fault liability (strict and absolute) and his exclusive liability. There are exceptions to these two rules. This article concludes that despite accepting strict liability and exclusive liability of operator for compensation nuclear damage, these conventions have identified cases as exceptions to operator liability. Exceptions to this case include the "cases of non-responsibility or irresponsibility", "cases of exemption or exonerations factors " and "cases of right of recourse of the operator to a third parties" in the present article. حقوق هسته‌ای در اسناد بین‌المللی حاکم بر مسئولیت مدنی ناشی از حوادث هسته‌ای، همچون کنوانسیون 1960 پاریس و 1963 وین، غالباً بهره‌بردار تأسیسات هسته‌ای را به صرف اثبات اینکه چنین خسارتی به سبب واقعۀ هسته‌ای مذکور بوده، مسئول حوادث و خسارات ناشی از این مواد می‌داند؛ اعم از این که خسارات ناشی از حادثۀ هسته‌ای در تأسیسات خود یا در جریان حمل مواد هسته‌ای رخ داده باشد. با توجه به این که مسئولیت مدنی ناشی از حوادث هسته‌ای، از نوع مسئولیت محض بوده و برای تحقق این نوع مسئولیت، رابطۀ سببیت لازم است؛ بنابراین عواملی مانند قوۀ قاهره، تقصیر زیان‌دیده یا عامل زیان و فعل شخص ثالث که باعث قطع رابطۀ سببیت می‌شوند، ممکن است رافع مسئولیت مدنی شوند. پرسشی که با بررسی این اسناد مطرح می‌شود این است که آیا با وجود پذیرش اصل مسئولیت انحصاری در حوادث هسته‌ای، امکان شناسایی موارد معافیت یا عدم مسئولیت بهره‌بردار وجود دارد یا خیر؟ مسئولیت بهره‌بردار از دو قاعدۀ مهم مسئولیت بدون تقصیر و مسئولیت انحصاری او پیروی می‌کند. این دو قاعده با استثنائاتی روبه‌روست. نتیجۀ مقالۀ پیش رو نشان می‌دهد که با وجود پذیرش مسئولیت محض و انحصاری بهره‌بردار برای جبران خسارت هسته‌ای، کنوانسیون‌های مذکور مواردی را به عنوان استثنائات مسئولیت بهره‌بردار شناسایی کرده‌اند. بررسی استثنائات، شامل «موارد عدم مسئولیت بهره‌بردار»، «موارد معافیت بهره‌بردار از مسئولیت» و «موارد حق رجوع بهره‌بردار به ثالث»، موضوع مقالۀ حاضر است.

https://jrels.ut.ac.ir/article_76502_135e9fc4a1d8eb4f931310302896fdb8.pdf

دانشگاه تهران مطالعات حقوق انرژی 2538-3140 5 2 2019 09 23 PERFORMANCE EVALUATION OF CONTRACTUAL METHODS USED IN THE DEVELOPMENT OF SOUTH PARS GAS FIELD ارزیابی عملکرد روش‌های قراردادی به‌کار گرفته‌شده در توسعۀ میدان گازی پارس جنوبی 397 418 76504 10.22059/jrels.2020.272977.250 FA عبدالرسول قاسمی دانشیار گروه اقتصاد انرژی دانشکدۀ اقتصاد دانشگاه علامه طباطبائی علی امامی میبدی دانشیار گروه اقتصاد انرژی دانشکدۀ اقتصاد دانشگاه علامه طباطبائی سید مرتضی الهی دانشجوی دکتری اقتصاد نفت و گاز دانشکدۀ اقتصاد دانشگاه علامه طباطبائی Journal Article 2019 01 21 The South Pars Gas reservoir, as the largest natural gas supply source in the country, is one of the most important mega projects in Iran that has been used to develop its phases by various contractual methods. In this research a comparison between methods and the most appropriate contractual method has been identified which could be the basis for future development of gas fields or mega projects in the country. With the inclusion of criteria such as project risk for government, cost, quality, the integrity of implementation and production operations, project execution time, acquisition management know-how and technology transfer, by using the “Analytical Hierarchy Process” (AHP) method for contractual options, shows the superiority of the buy-back contract. The main features of the research that led to this conclusion are, the maintenance of the country's right to ownership, control of operations and costs by the state, transfer of technical know-how, training of the operation forces, acceptance of the risk of production and Perform 100% investment by the contractor and repayment it within 5 to 7 years after the commissioning of the field products. مخزن گازی پارس جنوبی به عنوان بزرگترین منبع تأمین گاز طبیعی، از جمله مهمترین پروژههای کشور است که برای توسعۀ فازهای آن، از روشهای مختلف قراردادی استفاده شده است. در پژوهش پیش رو، مقایسهای بین عملکرد روشهای بهکار گرفتهشده انجام و مناسبترین آن مشخص گردیده است که میتواند مبنایی برای توسعههای آتی میدانهای گازی یا پروژههای بزرگ‌مقیاس کشور باشد. با در نظر گرفتن معیارهایی، از جمله کاهش ریسکهای طرح و اختلافات قراردادی، هزینۀ تمامشده، کیفیت انجام کار و تأسیسات در زمان اجرا و بهرهبرداری، یکپارچگی عملیات اجرا و تولید، زمان اجرای طرح، کسب دانش مدیریتی و انتقال فناوری، با استفاده از روش «فرایند تحلیل سلسلهمراتبی» برای گزینههای موجود، مناسبترین روش عقد قرارداد انجامگرفته در طرحهای پارس جنوبی، روش بیع متقابل حاصل شده است. ویژگیهای مدنظر در این پژوهش که به این نتیجه انجامیده است، به طور کلی عبارتاند از: حفظ حق مالکیت کشور، کنترل عملیات و هزینه توسط دولت، انتقال دانش فنی، قبول ریسک تولید و انجام صد درصد سرمایهگذاری توسط پیمانکار و بازپرداخت آن طی پنج تا هفت سال پس از بهرهبرداری از محل محصولات میدان.

https://jrels.ut.ac.ir/article_76504_9e6b411ed325a5df14d6390b10971f35.pdf

دانشگاه تهران مطالعات حقوق انرژی 2538-3140 5 2 2019 09 23 RESPONSE OF THE LEGAL SYSTEM GOVERNING MARITIME TRANSPORT OF GOODS TO THE ENVIRONMENTAL CHALLENGES IMPACT OF OIL AND GAS LEAKAGE (WITH EMPHASIS ON ROTTERDAM CONVENTION) واکنش نظام حقوقی حاکم بر حمل‌و نقل دریایی کالابه چالش‌های زیست محیطی ناشی از نشت نفت و گاز (با تأکید بر کنوانسیون روتردام) 419 438 76505 10.22059/jrels.2020.289575.311 FA صفا قائم مقامی دانشجوی دکتری حقوق بین‌الملل عمومی، گروه حقوق عمومی و بین‌الملل، دانشکدۀ حقوق، الهیات و علوم سیاسی، واحد علوم تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران محسن محبّی استادیار گروه حقوق عمومی و بین‌الملل، دانشکدۀ حقوق، الهیات و علوم سیاسی، واحد علوم تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران صابر نیاورانی استادیار گروه حقوق عمومی و بین‌الملل، دانشکدۀ حقوق، الهیات و علوم سیاسی، واحد علوم تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران Journal Article 2019 09 28 One of the important issues related to the marine environment is the oil and gas leaks that international documents have taken a particular look at. In this research, we examine the development and evolution of the legal system governing maritime transport of goods that could be the leakage of dangerous goods. We examine the pollution caused by fuel leakage and answer the question whether this legal regime has been able to solve the recent problems mentioned at sea and how the liability arising from the offending act is being applied. The initial premise of this study is that the Rotterdam Convention is a strong document that can be adopted by major governments in the maritime industry to be an effective step in protecting the marine environment and, if necessary, enacting a new definition of economic development, actively protecting the marine environment and preventing pollution. از موضوعات بحثبرانگیز سالیان اخیر در محیط ‌زیست دریایی، نشت گاز و نفت است که اسناد بینالمللی نیز نگاه ویژه‌ای به آن داشته‌اند. با مروری کوتاه بر روند تکوین و تکامل نظام حقوقی حاکم بر حمل‌ونقل دریایی کالا در مقابل نشت کالای خطرناک، نفت و گاز، کنوانسیو‌ن‌های حاکم بر حمل‌ونقل دریایی کالا، یعنی لاهه، لاهه-ویزبی، هامبورگ و روتردام بررسی می‌شود و به میزان اثرگذاری کنوانسیون‌ اخیر در پوششهای زیستمحیطی مسائل مربوط به آلودگی ناشی از نشت مواد سوختی پرداخته میشود. به این پرسش پاسخ می‌دهیم که آیا این رژیم حقوقی توانسته است مشکلات پیشگفته در دریا را حل کند و نیز مسئولیت ناشی از فعل متخلفانه، چگونه اعمال می‌شود؟ فرضیۀ نخست پژوهش پیش رو، بر این است که کنوانسیون روتردام، سندی قوی است که تصویب آن توسط بیشتر دولت‌های دارای صنعت دریانوردی، می‌تواند گام مؤثری در حمایت از محیط زیست دریایی باشد و در صورت لازم‌الاجراشدن، با تعریف جدیدی از توسعۀ اقتصادی، فعالانه به حفاظت از محیط ‌زیست دریایی و جلوگیری از آلودگی کمک کند.

https://jrels.ut.ac.ir/article_76505_590bc546e2e5cee8e244f4a78ad5afb8.pdf

دانشگاه تهران مطالعات حقوق انرژی 2538-3140 5 2 2019 09 23 OPERATOR - NON-OPERATOR RELATIONSHIPS IN JOINT OPERATING AGREEMENTS (A COMPARATIVE STUDY OF JOA MODEL FORMS AND NEW IRANIAN PETROLEUM CONTRACTS MODEL) روابط میان عامل و اعضای غیرعامل در قراردادهای عملیات مشترک (تطبیق با الگوی جدید قراردادهای نفتی ایران) 439 457 76506 10.22059/jrels.2020.275232.297 FA عباس کاظمی نجف آبادی استادیار گروه حقوق خصوصی و اقتصادی دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی دانشگاه علامۀ طباطبائی سید محمد مهدی هاشمی کرویی دانشجوی دکتری مدیریت قراردادهای نفت و گاز دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی دانشگاه علامۀ طباطبائی Journal Article 2019 08 31 One of new Iranian Petroleum Contract (IPC) requirements is participation of the foreign company(ies) with local company(ies) forming a consortium to jointly perform the petroleum operation of the field, and the main bedrock for performance of the joint operation is Joint Operating Agreement (JOA). There are basically two types of parties in a JOA: Operator and Non-Operator(s). The main role and duty of the operator is conducting and management of the day-to-day operation of the field, while, of the non-operators is providing timely funds for conduct and participating in decisions made in respect of the joint operation. While the operator, seeks more freedom in performing its duties and obligations under a JOA, the non-operators desires higher level of control and more access to information to effectively protect their interests engaged in the main contract and JOA. In most JOAs, the non-operators are engaged in decision-makings through the Operating Committee (OpCom) and its sub-committees. In the Iranian version of JOA, the non-operators may supervise the operator’s activities via the OpCom. The main duty of the OpCom is controlling and supervising the joint operations performed in the contract area by the operator and reviewing and approving the work programs and budgets. یکی از ویژگی‌های شاخص الگوی جدید قراردادهای نفتی ایران، لزوم شراکت شرکت‌های خارجی با شرکت‌های ایرانی و مشارکت در اجرای عملیات نفتی است. بستر اصلی این مشارکت، قرارداد عملیات مشترک (ق.ع.م) است که میان اعضای کنسرسیوم تشکیل‌شده از شرکت (های) خارجی و شرکت (های) ایرانی منعقد می‌گردد. اعضای حاضر در ق.ع.م، به دو گروه تقسیم می‌شوند: عامل و غیرعامل. وظیفۀ اصلی عامل، تصدی و مدیریت روزانۀ عملیات نفتی و وظیفۀ اصلی غیرعامل‌ها، مشارکت در تأمین مالی و تصمیم‌گیری‌هاست. معمولاً عامل خواستار آزادی عمل بیشتر در اتخاذ تصمیمات و انجام عملیات بوده و از غیرعامل‌ها انتظار دارد تنها در تأمین مالی مشارکت کنند. از سوی دیگر، غیرعامل‌ها به منظور حفظ منافع خود و نیز آگاهی از جزئیات عملیات، به نفوذ بیشتر در عملیات و دخالت مؤثرتر در تصمیمات گرایش دارند. در بیشتر ق.ع.م‌ها، مشارکت غیرعامل‌ها در تصمیمات عمدتاً از طریق کمیتۀ عملیاتی و کمیته‌های فرعی آن است. در نسخۀ ایرانی ق.ع.م، غیرعامل‌ها می‌توانند از طریق این کمیته بر عملیات مشترک نظارت کنند. اصلی‌ترین وظیفۀ کمیتۀ عملیاتی، نظارت بر عملیات انجام‌شده توسط عامل و تصویب برنامه‌های مالی- عملیاتی سالیانۀ عملیات نفتی است.

https://jrels.ut.ac.ir/article_76506_b9130a93b1998f32ba1a133edeaf22e3.pdf

دانشگاه تهران مطالعات حقوق انرژی 2538-3140 5 2 2019 09 23 ANALYSIS OF ALTERNATIVE DISPUTE RESOLUTION METHODS (ADR) ON IRAN'S NEW UPSTREAM OIL CONTRACTS IPC تحلیل روش های جایگزین حل و فصل اختلافات (ADR) در قراردادهای جدید بالا دستی نفتی ایران IPC 459 475 76507 10.22059/jrels.2020.289922.316 FA عماد ملاابراهیمی دانشجوی دکتری حقوق خصوصی دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی بهشید ارفع‌نیا دانشیار گروه حقوق خصوصی دانشکدة حقوق دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی Journal Article 2019 10 20 ADRs have been introduced for decades as an appropriate way to resolve disputes in upstream international contracts in the oil and gas industry; an example of this is the adoption of the International Commercial Compromise Law. The question to be addressed here is whether or not the ADR in the IPC is a reference to all of its instruments or to a particular type of instrument and what in fact is the ADR. This article aims to respond to this by reviewing upstream international contracts in the oil and gas industry. The results of this paper confirm that the combination of two expert and arbitration processes can maintain long-term contractual relationships of the parties and be efficient in terms of time and finances. This research proves that peer-review is the best way to resolve disputes in new upstream contracts in the oil and gas industry called IPC. روشهای «ADR» برای چند دهه به عنوان روشی مناسب جهت حلوفصل اختلافات در قراردادهای بینالمللی بالادستی صنعت نفت و گاز معرفی شده است.اکنون پرسش این است که آیا «ADR» در IPCارجاع به همۀ ابزارهای آن است یا نوع خاصی از آن را مدنظر دارد و در حقیقت تبادر در «ADR» چیست؟این مقاله برآن است تا با بررسی قراردادهای بینالمللی بالادستی صنعت نفت و گاز، به این مهم پاسخ دهد. نتایج این مقاله، گواه آن است که ترکیب دو فرایند کارشناسی و داوری، میتواند روابط قراردادی بلندمدت طرفین را حفظ کرده و از لحاظ زمانی و مالی کارایی لازم را داشته باشد. پژوهش پیش رو، ثابت میکند که کارشناسی- داوری، روش برتر حلوفصل اختلافات در قراردادهای جدید بالادستی صنعت نفت و گاز، موسوم به IPC است.

https://jrels.ut.ac.ir/article_76507_aeefdbf131905795dd136e228dc412e6.pdf

دانشگاه تهران مطالعات حقوق انرژی 2538-3140 5 2 2019 09 23 THE OBLIGATIONS OF HOST STATES UNDER ENERGY CHARTER TREATY AND TRACE OF IT IN ARBITRATION AWARDS تعهدات دولت میزبان بر اساس پیمان منشور انرژی (ECT) و نحوۀ بازتاب آن در مبانی حکمی آراء داوران 477 493 76508 10.22059/jrels.2020.295044.334 FA سید امیرحسام موسوی استادیار گروه حقوق دانشگاه بین‌المللی امام خمینی(ره) Journal Article 2020 01 12 The energy charter treaty (ECT) is a global treaty, enacted to protect investments in energy sector. In this treaty, authors appoint obligations for states that breach of those can lead to their responsibility. In the precedent of arbitration tribunals, we can see that arbitrators have a freedom to envisage causes of action and also we see in multiplicity of causes, they did not oblige themselves to envisage all of causes. Also, we can see that the problem of causes of action is not analytical enough and therefore there exists ambiguities. In this article we evaluate this subjects. معاهدۀ منشور انرژی (ECT) معاهده‌ای جهانی در خصوص حمایت از سرمایه‌گذاری در حوزۀ انرژی است. در این معاهده، نویسندگان با عناوین مختلفی، تعهداتی را بر عهدۀ دولت‌های میزبان قرار داده‌اند که نقض هر کدام از این جهات، ممکن است برای آنان مسئولیت‌آور باشد. در رویۀ داوران رسیدگی‌کننده به اختلافات مرتبط با منشور انرژی، از یک‌سو، شاهد آزادی عمل داوران در انتخاب جهت مورد استناد (سبب دعوی) از میان جهات طرح‌شده هستیم و از سوی دیگر، آنان در فرض تعدد اسباب، خود را ملزم به پاسخ‌دهی به تمامی جهات طرح‌شده نمی‌دانند؛ هر چند در فرض بی‌حق شناختن خواهان دعوی، پاسخگو نبودن در برابر تمامی جهات طرح‌شده، ممکن است به طرح دعاوی مجددی توسط خواهان ناکام دعوای سابق بینجامد. در مقالۀ پیش رو، درپی تحلیل موضوعات پیش‌گفته هستیم.

https://jrels.ut.ac.ir/article_76508_b647f437bc9b18f0e9c110bb4221ee3d.pdf